یکی از خاطرات گرانبهای زندگی من همجوار بودن در نزدیکی بیت امام است. از طفولیت و زمانی که تقریباً خودم را شناختم، ساکن محلۀ «یخچال قاضی» شهرستان خون و قیام قم، محلی که بیت معظم‌له در آن واقع است، بودم. خاطرات من از امام مربوط به قبل از قضایای خرداد سال 1342 است. شاید به خاطر کودکی و سن کم خود در آن زمان، کاملاً نتوانم به بیان عظمت شخصیت امام، با آن همه ظرافتها و ویژگیهای معنوی و الهی خاص بپردازدم، ولی در همان ایام طفولیت، ابعاد روحانی وجود مبارک ایشان، چنان در جان و دلم نفوذ داشت که در سالهای بعدی زندگی، الگوی تمام عیاری برایم شد. این شخصیت عظیم حتی در جزیی‌ترین موارد، مسایل شرعی را شدیداً مراعات می‌کردند و مراقب مسایل اجتماعی بودند. در آن زمان که من کودکی بیش نبودم، امام جذبه و وقار خاصی داشتند، به عنوان نمونه ما هیچ‌گاه نمی‌توانستیم مستقیم به چشمان آن حضرت نگاه کنیم و قدرت نظر انداختن مستقیم به چشمهای آن وجود مبار ک را نداشتیم. این خود مسأله‌‌ای بود، با وجود آنکه در اماکن عمومی و معابر و مساجد غالباً با معظم له برخورد داشتیم، امّا هیچ گاه توان آنکه با این بزرگوار صحبتی کرده و یا در مقابل ایشان سخنی بگوییم، نداشتیم. ما بچه‌‌ها غالباً از سر و صدای شاگردان امام که در حال عبور معظم‌له از کوچه، از ایشان سوال می‌کردند متوجه حضور آقا می‌شدیم. چنانچه مشغول بازی یا صحبت بودیم، صحبت و بازی خود را قطع می‌کردیم و در گوشه‌ای می‌ایستادیم و وقتی که امام به ما می‌رسیدند سلام می‌دادیم. . حسین شهرزاد – پا به پای آفتاب (جدید)، ج 4، ص 265.