در نجف اشرف، در یک مقطع زمانى خاص، رژیم بعثى عراق به دلایلى تصمیم گرفته بود که دوستان نزدیک امام را تحت فشار قرار دهد. در راستاى این ماجرا نوبت به حقیر رسیدکه به شدت تحت تعقیب قرار گرفتم. حدود سه روز، در منزل امام مخفى شدم، ولى سازمان امنیت عراق دست‌بردار نبود. در دیار غربت، نه امکان ادامه زندگى مخفى وجود داشت. نه جو اختناق و شکنجه و کشتار در زندانهاى بعث، تسلیم را آسان مى‌نمود. سرانجام از امام کسب تکلیف کردم، معظم‌له فرمودند: «من چه مى‌توانم بگویم؟» بالاخره با تشویق شهید محمد منتظرى، تصمیم گرفتم خود را معرفى کنم. صبح روز بعد، به «دایره امن نجف» مراجعه کردم. آنها بلافاصله به کربلا منتقلم کردند که در آن زمان مرکز استان بود و از آنجا به بغداد و بالاخره بعد از طى زندانهاى متعدد و انتقال به بعقوبه، به زندان خانقین منتقل شدم. این حرکتها و امثال آن که شاید به منظور شکستن صلابت امام (به تصور مزدوران بعثى) و وادار ساختن معظم‌له به انعطاف نسبت به آنان و ایجاد جو رعب و اختناق در حوزه مرتبطان با ایشان بود، در مورد من چند روز به طول انجامید. پس از چند روز، در حالى که مشغول تعقیبات نماز عشا بودم، از پشت پنجره زندان صدایم زدند. خود را معرفى کردم. با شتاب و به طور وحشیانه‌اى شبانه مرا به بغداد برگرداندند. در حالى شب را با این خشونتها و هتاکیها به صبح رساندم که برحسب قرائن و حدس یکى از هم سلولیها، اعدام کمترین توقع مى‌نمود. اول صبح که احضار شدم، با تعجب و ناباورى متوجه شدم همه چیز عوض شده و برخوردهاى ماموران تغییر کرده است. خود را در اتاق رئیس آن تشکیلات بى‌نام و نشان! یافتم. او با احترام تمام گفت: سلام گرم ما را به سید(امام) برسانید و بگویید سوتفاهم شده بود و عذر ما را بپذیرید! هنوز نمى‌فهمیدم چه شده تا وقتى که اعلام کرد، شما آزاد هستید و فلانى براى بردن شما به نجف مى‌آید. وقتى که به نجف بازگشتم، مطلع شدم که مرحوم حاج آقا مصطفى ظاهرا با اشاره و اجازه امام، براى نجات اینجانب، از طریق غیرمستقیم اقدام کرده بود. بدین‌گونه معلوم شد که اگرچه به هنگامى که در منزل آن حضرت مخفى بودم، نه به ماندن در آنجا تشویقم کردند و نه امر به رفتنم کردند، ولى بالاخره به گونه‌اى که آنها نتوانند به مقصد خود دست یابند، نگذاشتند که علاقه‌مندان و مشتاقانشان احساس بى‌پناهى کنند. آنگاه که خود را دوباره بعد از ناامیدى مطلق در کنارشان یافتم، رمز آرامش خاطر حضرتشان را در لحظه‌اى که براى رفتن یا ماندن کسب تکلیف کردم، یافتم. . در سایه آفتاب؛ ص 177.