امام نسبت به مسائل منزل، مادرمان را مختار تام معرفى مى‌کردند و این را خود آقا مى‌خواستند که این طور باشد، مگر به ندرت، آن هم مثلا با فلان خانواده که از نظر اخلاقى درست نیست، معاشرت نکن، که مادر ما حتما گوش مى‌کنند. چون شاید دو سال یک بار نگویند که فلان کار را انجام بدهید یا چرا انجام دادید. کارهاى شخصى مسئولیتش به عهده مادرمان است. در خرج منزل هم همین‌طور است؛ یعنى از اول خرج دست مادرم بوده، ایشان خودشان را گرفتار نکردند. در صورتى که اگر ما زمان را در نظر بگیریم، آن زمان آقایان خودشان نظارت داشتند بر خرید منزل، حتى درست کردن غذا، اما ایشان خودشان را درگیر این مسائل نمى‌کردند. . مصطفوى، زهرا؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 1، ص 174.