امام فرموده بودند: «اگر از طلاب همسایه شما کسى احتیاجى داشت و فقیر بود، دو نفر از کسانى که من مى‌شناسم بیایند و شهادت بدهند من به او کمک خواهم کرد» بسیار اتفاق مى‌افتاد که ما دو نفر مى‌رفتیم و مى‌گفتیم طلبه‌اى هست که احتیاج دارد به پنکه و احتیاج دارد به فرش و یا به لباس محتاج است و یا همسایه‌اى داشتیم که مثلا دخترش احتیاج به جهیزه داشت امام به آنها کمک مى‌کردند. یک مورد خود مرحوم حاج آقا مصطفى رفته بود خدمت امام وساطت کرده بود راجع به یک طلبه که او طلبه‌اى فقیر است، خوب است شما به ایشان کمک بکنید، امام عوض اینکه بیشتر از این امر استقبال بکند به فرزندشان فرموده بودند: «شما مشغول درس خودت باش و بگذار این کارها را دیگران بکنند». . فردوسى‌پور، اسماعیل؛ پیام انقلاب؛ ش 45، ص 34.