امام علاقه عجیبى به مردم داشتند و این را بارها گفتند. افتخار مى‌کردند که خدمتگزار این مردم باشند و از اینکه مردم به خاطر ایشان به رنج و زحمت بیفتند، شدیدا ناراحت بودند. بنده به عنوان مسئول ملاقاتهاى ایشان شاهد این بودم. در اوایل ورود ملاقاتهاى عمومى، هر روز عصر در مدرسه فیضیه بود، تا اینکه بر اثر کثرت جمعیت و کمبود معبرهاى خروجى، دو نفر از بین رفتند و پس از آن امام محل ملاقاتهایشان را تغییر دادند، در زمستانها مى‌فرمودند: «ملاقاتهاى عمومى را تعطیل کنید، مبادا به خاطر ملاقات با من، خداى نکرده ماشینى در بین راه چپ شود و یا کسى در سرماى زمستان صدمه ببیند.» همچنین گاهى اوقات که ایشان مریض بودند ملاقاتهایشان تعطیل مى‌شد ولى در عین حال مردم مى‌آمدند و جمع مى‌شدند و ملاقات مى‌خواستند، تا امام صداى مردم را مى‌شنیدند مى‌فرمودند: «بگویید بیایند.» . توسلى، محمدرضا؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 1، ص 285.