آن اوایل که امام در مدرسه علوى تشریف داشتند، عصرها خانم‌ها با ایشان ملاقات مى‌کردند. یک روز ساعت 3 بعد از ظهر که درب مدرسه باز شد بر اثر ازدحام زیاد، خواهران با فشار به مدرسه وارد شدند و تعدادى از آنها زیر دست و پاى بقیه آسیب دیدند. برانکاردها را آوردند و خواهران را بردند. یکى از خواهران در حالى که روى برانکاردى افتاده بود در اثر فشار جمعیت از جلوى جایگاه امام عبور کرد و به هنگام عبور با همان وضع مصدوم و آشفته خود گفت: ما همه سرباز توییم خمینى گوش به فرمان توییم خمینى و شروع کرد به گریه کردن. امام که این صحنه را دیدند به حدى متاثر شدند که در اثر این تاثر نتوانستند بایستند. اشک در چشم همه آقایان حلقه زده بود و جوى معنوى ایجاد شده بود. و همه گریه مى‌کردند. یکى از علما به امام گفت، اگر اجازه بدهید دیگر خواهران به ملاقات نیایند چون هم از کار و زندگیشان مى‌افتند و هم با‌توجه به رقت قلبى که شما دارید باعث ناراحتى‌تان مى‌شوند. امام با تعجب به ایشان فرمودند: «شما خیال مى‌کنید اعلامیه من و شما شاه را بیرون کرده است؟ شاه را این مردم بیرون کرده‌اند. اینها باید بیایند.» . عسکراولادى مسلمان، حبیب‌الله‌؛ رسالت؛ ویژه‌نامه؛ بهمن 72.