امام رأس ساعت یک که می‌‌شد در اتاق اندرونی بودند که زیر پله‌هاست، بعداً ناهار می‌‌کشیدیم برایشان می‌‌بردیم. تا ساعت دو هم اینجا بودند. بعد از ساعت دو، می‌‌رفتند برای استراحت. بعد هم ساعت چهار نوبت چایشان بود. من چند مرتبه رفتم که ایشان خواب بودند و دلم نمی‌آمد بیدارشان کنم. می‌‌رفتم قدم می‌‌زدم بلکه خودشان بیدار بشوند می‌‌دیدم نه، بعد اجباراً، آهسته‌ آهسته می‌‌گفتم: «آقا، آقا جون.» یک دفعه تا صدایشان می‌‌زدم می‌‌گفتند: «بله» می‌‌گفتم چای برایتان آوردم. می‌‌آمدم از آشپزخانه بیرون تا بعد از ظهر - بعد از ظهر که می‌‌شد باز ساعت شش الی شش و نیم نوبت قدم زدنشان بود. می‌‌آمدند قدم می‌‌زدند بعد می‌‌رفتند مشغول نماز می‌‌شدند. اخبار که شروع می‌‌شد آن را گوش می‌‌کردند. موقعی که می‌‌آمدند دستهایشان را بشویند برای شام خوردن، ما را «یا من بودم یا کبری خانم» صدا می‌‌زدند که اگر می‌‌خواهید، شام بیاورید. شامشان هم یک خورده ماست و خیار بود یا پنیر با خیار یا کاهو، یک چنین چیزهایی. . همان.