

در بیرونی منزل امام در نجف نور به قدر کافی نبود. اما نه حاج آقا مصطفی نه سایر اعضای بیت هیچکس حریف آقا نمیشد که لامپ و روشنایی بیرونی را قدری اضافه کنند. میخواستیم چند مهتابی بخریم و نصب کنیم اما امام راضی نمیشدند و حدود دو سال این مطلب طول کشید. از طرفی در حیاط و بیرونی ایشان یک لامپ صد و بیست بود که هم مصرف آن زیاد بود و هم نور چندانی نداشت و از طرف دیگر قیمت هر عدد مهتابی هم سی الی چهل تومان بیشتر نبود، با این همه امام موافقت نمیکردند که چند تایی از آنها خریداری شود. یک شب که آقا از بیرونی تشریف آوردند که به حرم مشرف شوند خیلی صریح و روشن به ایشان عرض کردم: «حاج آقا، آقایانی که میآیند اینجا و در این بیرونی مینشینند اینها از تاریکی و کمی نور شکایت دارند، بیرونی هم که مال شما نیست مال مردم است، اجازه بفرمایید چند تا شمعه بگیریم که قدری نور بیرونی بیشتر بشود.» (در نجف عربها به مهتابی شمعه میگفتند) امام خیال کردند من میگویم چند تا شمع بخریم فرمودند: «بگیرید.» فردای آن روز برقکش آوردیم و هشت تا مهتابی در بیرونی، حیاط، چایخانه، راهپله و داخل اتاقها نصب کردیم. وقتی امام ساعت 5 / 8 شب وارد بیرونی شدند دیدند وضع بیرونی یک جور دیگر است ما هم داخل حیاط نشسته بودیم که ایشان قدری بنشینند و بعد تشریف ببرند بیرون. آقا طبق معمول پس از نیم ساعت که در بیرونی نشستند برخاستند. از در که بیرون آمدند به طرف حرم راه افتادند کسی هم جرأت نداشت نزدیک یا پشت سر ایشان راه برود. باید صبر میکردیم ایشان قدری از ما فاصله بگیرند. امام هیچکس را پشت سرشان راه نمیدادند. قدری که راه رفتند دیدم امام صورت خود را کمی برگرداندند. رفتم جلو فرمودند: «آقای فرقانی» گفتم: «بله؟» گفتند: «چرا نباید به من بگویید؟» گفتم: «عرض کردم، دیشب که خدمت شما گفتم.» گفتند: «دیشب به من چه گفتی؟» گفتم از شما اجازه گرفتم که چند تا شمعه میخواهیم بگیریم. امام گفتند: «اینها را میگویند شمعه؟» گفتم: «بله، عربها به مهتابی شمعه میگویند.» تا این را گفتم فرمودند: «من فکر میکردم که شما میگویید میخواهید شمع بخرید که گفتم مانعی ندارد.» . حجةالاسلام والمسلمین فرقانی، همان، ص 150.