روزی امام می‌‌فرمودند: من نمی‌دانم چه گناهی کرده‌ام که در این روزهای آخر عمر گرفتار نجف شدم. من نمی‌دانم با این جو نجف چه کنم. هر قدمی بردارم با مخالفت و کارشکنی عده‌ای از آخوندهای نجف مواجه می‌‌شوم. اگر در برابر حکام بعث برخورد تند و قاطعی بکنم فوراً در نجف سر و صدا به راه خواهند انداخت که می‌‌خواهد حوزه نجف را بر هم بزند. اگر در برابر بعثی‌ها برخورد کنم، می‌‌گویند چطور شده که با رژیم شاه آنگونه برخورد می‌‌کند ولی با رژیم عراق رفتاری ملایمت‌آمیز دارد؟ حتی اگر کاری بکنم که نفع شخصی آقایان نجف را دربرداشته باشد باز هم دست از مخالفت و کارشکنی علیه من برنمی‌دارند. بعد فرمودند:‌ نقل است که حضرت رسول اکرم(ص) وقتی به معراج رفت یکباره آتش جهنم خاموش شد و عذاب از اهل جهنم برداشته شد. اهل جهنم سؤال کردند چه شده که عذاب برداشته شده است؟ پاسخ شنیدند که محمد(ص) از اینجا عبور می‌‌کند و بخاطر قدوم آن حضرت عذاب از شما برداشته شده است. اهل جهنم فریاد زدند در جهنم را بگذارید ما هرگز نمی‌خواهیم به خاطر محمد(ص) عذاب از ما برداشته شود. اکنون بعضی از آخوندهای نجف نمی‌خواهند از طریق من حتی خدمتی به آنان بشود. . حجة‌الاسلام والمسلمین سید حمید روحانی – پا به پای آفتاب – ج 3 – ص 160