من درست یادم هست که بچه بودم، فکر مى‌کنم حدودا سال 1334 بود که فدائیان اسلام را محاکمه مى‌کردند، یادم هست که در اتاق ایستاده بودم مادرم داشتند کار مى‌کردند که امام وارد شدند. صورت ایشان خیلى برافروخته بود و چشمها فوق‌العاده عصبانى و ناراحت، با همان عصبانیت وارد اتاق شدند، فقط عبایشان را گوشه‌اى انداختند. گویا مادرم از جریان خبر داشتند که پرسیدند: نتوانستید کارى کنید؟ گفتند: «نه خیر، نشد، نتوانستم. ایشان مى‌گویند که من به این کارها کارى ندارم. و بعد امام از اتاق بیرون رفتند، ولى حالشان خیلى منقلب بود، چون مى‌دانستند نتیجه محاکمه فدائیان اسلام یعنى اعدام. این را چون مى‌دانستند. خب، معلوم بود اعدام یک عده جوان بیگناه فعال و مبارز طبیعتا چقدر براى ایشان سخت بود. بعد من از مادرم پرسیدم جریان چیه؟ گفتند: محاکمه فدائیان مطرح است. آقا رفته بودند پیش آقاى بروجردى که ایشان جلوى این محاکمه را بگیرند که بلکه جلوى اعدام گرفته شود و ظاهرا خب موفق نشدند. . مصطفوى، زهرا؛ مصاحبه مولف.