پس از فاجعه مدرسه فیضیه در دیدار با رفقا، لوازمی‌‌ را که کماندوها داشتند و دیده بودم براى آنها نقل کردم. روز بعد آقاى شیخ حسن صانعى آمد در منزل و گفت: آیت‌الله خمینى شما را خواسته‌اند. خدمت امام رسیدم، فرمودند شما را چطور گرفتند و به کجا بردند؟ عرض کردم از توى خیابان به شهربانى و از آنجا به ساواک و برخوردها چنین بوده است. فرمودند: شنیده‌‌‌ام لوازمی ‌‌را که آنها بعنوان سلاح خود داشته‌اند، از نزدیک دیده‌اید؟ عرض کردم بله. فرمودند: می‌‌خواستم بدانم آنها چه داشته‌اند، چون در این واقعه کسى درست متوجه نشده است. عرض کردم: چاقوى ضامن‌دار، زنجیر بلند، پنجه بوکس، کلت، و میله آهنى تقریباً به طول هشتاد سانت. فرمودند: یعنى با آن میله طلاب را می‌‌زده‌اند؟ گفتم: بله، حتماً، پس براى چه آورده بودند. امام از شدت تأثر روى را برگردانیدند، سپس گفتند شنیده‌‌‌ام یکى از این میله‌ها در صحن فیضیه پیدا شده و نزد مشهدى ماشاءالله خادم مدرسه است. بروید و بگویید فلانى گفته است میله را بده، و عکسى از آن بگیرید که روزى لازم مى‌آید. . امام خمینى در آئینه خاطره‌ها - صفحه 122