امام براى اولادشان احترام خاصى قایل بودند و بسیار خوشرو و با متانت با آنها رفتار مى‌کردند. گاهى اوقات امام بدون آنکه چیزى به ما بگویند به بهانه‌اى به آشپزخانه مى‌رفتند و براى ما چاى مى‌ریختند. البته ما از این رفتار ایشان احساس شرمندگى مى‌کردیم. ولى امام با این کارها کمال مهمان‌نوازى و در حقیقت بهترین رفتار را نسبت به فرزندان خود نشان مى‌دادند. حالا وقتى به یاد آن روزها مى‌افتم، تمام وجودم از این همه خضوع و خشوع امام به درد مى‌آید. . اشراقى، عاطفه (نوه امام)؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 1، ص 211 و 213.