

آقای رضوانی مسوول امور اداری و مالی دفتر امام در نجف بود. امام ایشان را خواستند و تعدادی قبض به ایشان داده و گفتند: فردا کسانی که پول میآورند اینجا و سهم امام میآورند، شما در این قبضها مقدار پولی را که میدهند بنویسید و برای اینکه مردم نفهمند ما از اینجا رفتهایم، بیایید اندرونی، چند دقیقهای صبر کنید و بعد برگردید و قبض را به طرف بدهید با این کار طرف نمیفهمد که من نیستم. همین کار هم شد. اما ظهر که همه برای نماز آمدند دیدند امام در مسجد نیستند. فهمیدند حادثهای پیش آمده است. چرا که امام در موقع شهادت برادرم حتی یک روز هم نماز جماعتشان را قطع نکردند. مردم میدانستند امام کسی نیستند که برای نماز جماعت تشریف نیاورند. ـ حجةالاسلام و المسلمین سید احمد خمینی - پا به پای آفتاب - ج 1 - چاپ جدید - ص 92 و 93.