روز ورود امام، ما از دانشگاه که در آنجا متحصن بودیم می‌رفتیم فرودگاه خدمت امام، همه در ماشین خوشحال بودند و می‌خندیدند. بنده از نگرانی خطراتی که ممکن است برای امام وجود داشته باشد، بی‌‌اختیار اشک می‌ریختم و نمی‌دانستم که برای ایشان چه ممکن است پیش بیاید. چون تهدیدهایی هم وجود داشت. بعد رفتیم و وارد فرودگاه شدیم، امام وارد شدند. به مجرد اینکه آرامش امام ظاهر شد، نگرانیها و اضطراب ما به کلی برطرف شد و امام با آرامش خودشان به بنده و یا شاید به خیلیهای دیگر که نگران بودند آرامش بخشیدند. وقتی که بعد از سالهای متمادی، من امام را در آنجا زیارت می‌کردم، ناگهان خستگی این چند ساله مثل اینکه از تن آدم خارج می‌شد، احساس می‌شد که همه این آرزوها در وجود امام مجسم شده است. . آیت‌الله خامنه‌ای – روزنامه اطلاعات – 29 / 8 / 63.