هیبت و عظمت امام به حدی بود که اشخاص عادی کمتر جرأت می‌کردند با‌ ایشان زیاد صحبت کنند یا برخلاف تأدیب چیزی بگویند، ولی در جلسه درس، وقتی‌ یکی از طلاب اشکالی داشت و می‌خواست از ایشان بپرسد، چنان با آغوش باز و‌ قیافه بشاش و با لبخندی، سوال کننده را تشویق می‌کردند و او را می‌پذیرفتند و سوال او‌ را گوش داده و به او جواب می‌دادند که شاگرد نه تنها به جواب سوال خود می‌رسید،‌ بلکه با کمال خوشحالی از خدمت امام مرخص می‌شد.