وقتی امام را به تهران تبعید کردند، چند روز که گذشت خدمتشان شرفیاب شده. عرض کردم آقا موقعی که ریختند در منزلتان و حضرتعالی را آوردند، دوست داریم شرحی از کیفیت ماجرا را بیان بفرمایید. امام لبخندی زده و فرمودند: «بله، اینها ریختند تو خانه و لگد زدند به در و در را شکستند. من به آنها نهیب زدم که بروید من خودم می‌آیم. لباسهایم را پوشیدم، بعد آمدم و سوار ماشین شدم. ما در صندلی عقب، وسط نشسته بودیم. یک نفر این طرف من نشسته بود یک نفر آن طرف، و اینها مسلح هم بودند، اما در موقع حرکت مشاهده کردم که عجیب مضطربند، کف پای اینها به کف ماشین می‌خورد، که خیلی محسوس بود. من نگاهی کردم به صورتشان و گفتم چرا حالتان این جوری شده؟ چرا پاهایتان دارد این جوری می‌شود. گفتند آقا، واقعیتش می‌ترسیم، آنچنان رعب و ترس ما را گرفته که اگر مردم قم بفهمند که ما شما را داریم می‌بریم چی برای ما پیش خواهد آمد. در صورتی که این ماشین آنها تنها نبود و ماشینهای دیگر هم همراهش مسلح بودند.» بعد امام فرمودند: «من دست گذاشتم رو پاهایشان و گفتم من هستم، ناراحت نباشید من تا با شما هستم مضطرب نباشید. خلاصه به یک کیفیتی اینها تسکین پیدا کردند و اضطراب اینها برطرف شد.» . حجة‌الاسلام والمسلمین حیدرعلی جلالی خمینی – سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی – ج 6، ص 34 و 35.