

اوایلی که امام در نجف بودند یک نفر استخدام شده بود برای اینکه در منزل آقا چای بدهد. وضع لباسش یک قدری پاک و تمیز نبود. – پارهپاره و کثیف بود – مرحوم حاج آقا مصطفی به من فرمود یک پیراهن بگیرید و بدهید به این آقا (از این پیراهنهای بلند که به عربی دشداشه میگویند) عرض کردم چشم. به یکی از رفقا گفتم، ایشان هم رفتند و پارچه خریدند دادند به خیاط، دوختند و همۀ پول دوخت و پارچه یک دینار و ربع شد. یعنی به پول آن روز تقریباً بیست و پنج تومان. من در دفترم نوشتم؛ یعنی موظف بودم که هر پولی به کسی میدادم مینوشتم و صورت حساب را هر چند روز تقدیم امام میکردم. بعد از چند روز که صورت را برده بودم، یک روز وقتی با امام از مسجد میآمدیم، آقا فرمودند: «تو احتیاط نمیکنی». من به عقیدۀ خودم کاری نکرده بودم که خلاف احتیاط باشد، گفتم چه کار کردهام؟ فرمودند: «پیراهن را به من میگفتی» عرض کردم آقا مصطفی گفتند. فرمودند: «خودم باید بگویم» من امام را خیلی میشناختم، اما اگر ارادتم یک بود، شد هزار، چون امام با وجود آن علاقهای که به آقا مصطفی داشتند و آن شخصیتی که آن مرحوم داشت فرمودند: «خودم باید بگویم.» حساب این نیست که حالا پسرم هست، چه رسد به اینکه یکی از اطرافیان بخواهد کاری بکند. حجةالاسلام و المسلمین عبدالعلی قرهی ـ پاسدار انقلاب، سال اول، ش 9، ص 35.