یکی از ائمه جماعات قم، در مورد مسایل سیاسی یا احیاناً فلسفی، با امام مخالف بود. ولی امام، گاه و بی‌گاه به نماز ایشان می‌رفتند و به او اقتدا می‌کردند. خدا شاهد است که هیچ قصدی در کار نبود. خود ایشان می‌فرمودند: «فلانی سلیقه‌اش با من جور در نمی‌آید. اگر او اشتباه کرده باشد، من که در کارم اشتباه نکرده‌ام، چرا نباید در نماز او شرکت کنم.» ـ آیت‌الله مجتبی عراقی - پا به پای آفتاب - ج 4 - ص 2.