امام با عظمت چشمگیر و موقعیت ممتازی که داشتند هرگز به فکر ریاست نبودند‌ و در راه شناساندن خود و یا به دست آوردن مسند و مقام، کوچکترین اقدامی نمی‌کردند‌ و حتی در مجالس و محافلی که در رابطه با این مورد تشکیل می‌شد شرکت‌ نمی‌فرمودند و در مواقع بیرون رفتن از منزل از راه انداختن اصحاب و اطرافیان بشدت‌ اجتناب می‌کردند، حتی پس از درگذشت مرحوم آیت‌الله بروجردی از چاپ رسالۀ‌ عملیه خود امتناع می‌کردند تا اینکه جمعی از فضلا و مدرسین و عده زیادی از طلاب،‌ کراراً به حضور ایشان رسیده و به عرض می‌رساندند که چون اعلمیّت ایشان برای آنها‌ محرز شده، لذا رسالۀ عملیه‌ای تهیه و در اختیار آنان قرار دهند. امام پس از دادن رساله‌ از چاپ آن به نفقه دیگران، خودداری می‌ورزند تا فضلا قبول می‌کنند که آن را به نفقه‌ خود چاپ و منتشر نمایند. بدین ترتیب فتاوای ایشان به نام حاشیه بر وسیلة النجاة‌ مرحوم آیت‌الله سیدابوالحسن اصفهانی و سپس حاشیه ایشان بر عروة الوثقی و بعد‌ رساله عملیه ایشان چاپ و در اختیار مقلّدینشان قرار گرفت.