امام حرف همۀ بزرگان را نقل و تقریر می‌کردند و یکایک را با دلایل متقن رد‌ می‌کردند و قسمتی را که درست بود تکمیل می‌کردند. به طوری که شاگردانی که درس‌ ایشان را خوب فرا می‌گرفتند، هرگاه در هر جا با هر شخصیت بزرگی روبه‌رو‌ می‌شدند، آن شخصیت نمی‌توانست آنها را در بحث مغلوب کند. مواردی بود که من‌ خودم با شخصیتهای بزرگی که در حد مرجعیت تقلید بودند ـ و چند نفر از آنها‌ اکنون به رحمت خدا پیوسته‌اند ـ برخورد کردم. آنها می‌پرسیدند: کجا درس می‌خوانید؟‌ می‌گفتیم: خدمت امام می‌خوانیم. می‌گفتند: بحثی که اکنون می‌خوانید کدام است؟‌ می‌گفتیم: فلان بحث است، و وارد بحث می‌شدیم. با تمام تلاشی که آنها می‌کردند‌ نمی‌توانستند در بحث بر ما غلبه کنند. با اینکه آن بزرگان در حد مرجعیت بودند و‌ تسلط کامل داشتند، و ما هم نزد آنها شاگرد محسوب می‌شدیم امام نمی‌توانستند ما‌ را در بحثی که امام به تمام ابعادش پرداخته بودند مغلوب کنند. من به یاد ندارم در‌ جایی بر اساس مبانی درس ایشان با شخصیتهای بزرگوار بحث کرده باشم و آنها ما را‌ مغلوب کرده باشند. این ویژگی خاص ایشان بود که مطلب را خوب بررسی می‌کردند‌ تمام اشکالات درس را در نظر می‌گرفتند و همه را نقل کرده، رد می‌کردند و نظر‌ خودشان را به کرسی می‌نشاندند. این ویژگی خیلی مهمی در حوزه و عالم تدریس‌ و تعلیم است. ما همان وقتها معتقد شدیم که ایشان فقیه‌ترین مراجع عصر‌ هستند.