

در بیمارستان وقتی امام چشمهایشان را روی هم میگذاشتند ما احساس میکردیم حالت خوابآلودگی دارند و دنبال علت آن میگشتیم ولی بعدها فهمیدیم که ایشان خوابآلود نبودند بلکه در عالم دیگری سیر میکردند. دلیل آن هم این بود که وقتی ایشان گاهی برای نمازاز ما میپرسیدند که چقدر به اذان صبح یا ظهر مانده است و ما به ایشان جواب میدادیم، دوباره چشمهایشان را میبستند ولی حال ایشان موقع نماز کاملاً دگرگون میشد و هشتاد درصد حالشان بهتر میشد. به طوری که مینشستند و اگر اجازه داشتند وضو میگرفتند و نمازشان را میخواندند و تا لحظه آخر هم خودشان ذکر میگفتند. فقط این اواخر چون به دستشان سرم وصل بود و حرکت هم بر ایشان زیاد خوب نبود آقای انصاری، مهر را به پیشانی مبارک ایشان در هنگام سجده میگذاشت. ـ دكتر حسن عارفی.