روزی در نجف از امام در مورد مسایلی که در ترکیه به هنگام تبعید شاهد آن بودند سوال کردم. فرمودند: «مسجدی نزدیک ما بود که روزهای جمعه به آن مسجد می‌رفتم. لااقل پنج هزار نفر در این مسجد حاضر می‌شدند اما به قدر پنج کلمه صدای بلند، کسی از این پنج هزار نفر نمی‌شنید. این امر بسیار مرا به حیرت انداخته بود که چرا ما ابّهت نماز را حفظ نمی‌کنیم؟ فکر می‌کردم اگر یک خارجی بیاید اینجا این مسجد را ببیند و بعد هم بیاید در نجف مسجد هندی و در قم مسجد اعظم نماز خواندن ما را ببیند قطعاً خواهد گفت نماز این است نه آنکه ما داریم و ما جلالت و قدر نماز را حفظ نکردیم. در آنجا اگر یک وقت مثلاً کسی درست نایستاده بود و رفیقش می‌خواست به این حالی کند با اشاره به او حالی می‌کرد که عقب بیاید و انگشتان پایش را مقابل انگشتان پای دیگران قرار بدهد و در صف نماز مستقیم بایستد، به طوری که اگر نگاه می‌کردی تمام سر انگشتان اینها مقابل هم بود. این امور را که می‌دیدم مرا متأثر می‌کرد.» ـ حجةالاسلام و المسلمین عباس مهری - سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی - ج6 - ص 160 و 161.