امام در پاریس ملاقاتهای جالبی با بعضی از افراد داشت. یک روز صبح یکی از برادران ایرانی مقیم فرانسه مرا صدا زد و گفت کسی را برای ملاقات با امام آورده‌ام که اگر امام ایشان را می‌‌پذیرد او خودش را آفتابی می‌‌کند و اگر نمی‌پذیرد نه. گفتم من می‌‌روم از امام اجازه ملاقات بگیرم ولی به امام بگویم چه کسی می‌‌خواهد با ایشان ملاقات کند؟ او گفت: مطلب همین است که او نمی‌خواهد بگوید. من هم گفتم: پس خداحافظ چون امام تا نداند چه کسی می‌‌خواهد با او ملاقات کند نمی‌پذیرد. او گفت پس می‌‌گویم و اسمش را گفت من هم خدمت امام رفتم و اسم او را بردم و گفتم که می‌‌خواهد با شما ملاقات کند. فرمودند بیاید. آن فرد ماشین خود را دور از محل اقامت امام پارک کرده بود رفت ماشینش را آورد و پارک کرد و بعد خدمت امام رسید. ملاقات او بیست دقیقه طول کشید. وقتی بیرون آمد حالت او برافروخته بود. او فردی نظامی بود گفتم: ملاقاتتان خوب بود؟ گفت من ارتشی هستم و از قاطعیت خیلی خوشم می‌‌آید. من ترسیده بودم که آقای مهندس بازرگان و دکتر سنجابی و دار و دسته‌شان که دارند برای ملاقات با امام به پاریس می‌‌آیند امام را از موضعشان پایین بیاورند لذا من هم آمدم برای اینکه به امام تذکر بدهم که مبادا از موضعتان پایین بیایید!! ولی وقتی با امام صحبت کردم ایشان فرمودند اگر سی و پنج میلیون نفر جمعیت ایران در آنطرف جوی آب بایستند و بگویند شاه باید بماند من می‌‌گویم شاه باید برود و از حرفم برنمی‌گردم. او می‌‌گفت این قاطعیت امام را که دیدم آنقدر ذوق زده شدم که بلند شدم با خوشحالی دست امام را بوسیدم و گفتم: آقا اگر به ایران بیایید مردم از فرودگاه مهرآباد تا خود قم ماشین شما را روی انگشتان دستشان حرکت می‌‌دهند و اینقدر مشتاق آمدن شما هستند. . حجة‌الاسلام والمسلمین اسماعیل فردوسی‌پور – پیشین.