پس از پیروزى انقلاب یک عده از مجروحین انقلاب هنوز در بیمارستانها بودند که به آنها آنطور که باید و شاید رسیدگى نمى‌شد. امام با گزارشى که خدمتشان دادیم از مسائل آنان مطلع مى‌شدند و مرتبا به مرحوم آقاى دکتر سامى که وزیر بهدارى دولت موقت بود تذکر مى‌دادند که مشکلات آنها رفع بشود. بر اثر پیگیرى امام تحرکاتى در سطح بیمارستان‌ها شد و وضع مجروحین قدرى بهتر شد. بعد از مدتى یکى از مجروحین بیمارستان بانک ملى شکوائیه‌اى در روزنامه‌اى نوشت (شاید برادرش آن مطلب را نوشته بود) و استمدادطلبى کرده بود. وقتى امام این را در روزنامه خواندند با ناراحتى بلند شده و فرمودند هر طور شده این فرد را پیدا و مشکلش را برطرف کنید. از طرف دفتر امام با من تماس گرفته و گفتند فورا به قم بروم. وقتى خدمت ایشان رسیدم، دیدم خیلى ناراحت هستند و با لحن نگرانى گفتند: یک مجروحى کمک خواسته و گفته مرا اعزام کنید. فورا او را اعزام کنید. یکى از اعضاى بیت که روزنامه را از دست امام گرفته بود نقل مى‌کرد چهره امام از ناراحتى برافروخته شده بود که چرا یک مجروح وضعش به این صورت مانده که در روزنامه استمداد مى‌کند که مرا اعزام کنید. ما هم فورا ترتیب اعزام او را دادیم. . کروبى، مهدى؛ مصاحبه مولف.