تا چندى پیش از رحلت امام، روزانه عکس تعدادى از شهدا را که به وسیله خانواده‌هایشان براى امضا به دفتر رسیده بود، خدمتشان مى‌بردیم، امام علاوه بر امضا در بسیارى از موارد، جمله‌هایى را نیز روى عکس شهدا مى‌نوشتند. در بعضى موارد مى‌نوشتند: «خداوند رحمت کند شهید سعید ما را». و گاهى مى‌نوشتند: «خداوند رحمت کند این شهید سعید را». در بسیارى از موارد، هنگام امضاى عکس شهدا، آثار غم و اندوهى سنگین در چهره مبارک و مهربانشان ظاهر مى‌شد. گاهى از اسم و رسم صاحب عکس، سوال مى‌کردند. از جمله یک روز که عکس شهید غلامرضا رضایى را که در هنگام شهادت، هنوز به سن بلوغ نرسیده بود، براى امضا به دست مبارکشان دادم. چند لحظه‌اى به عکس خیره شدند و سپس سوال کردند: «این عکس کیست؟» آقاى رسولى گفت: اخ الزوجه (برادر خانم آقاى... است)، امام با آهنگى غم‌آلود ذکر «لا‌اله‌الا‌الله‌» را به زبان آوردند و سپس جمله‌اى را همراه با امضا زیر عکس نوشتند. به هر حال، امضاى عکس شهدا هنگامى متوقف شد که امام دچار یک سکته قلبى مجدد شدند. پزشکان توصیه کردند که چون دیدن عکس شهدا ایشان را متاثر مى‌کند و ممکن است روى قلب مبارکشان اثر بگذارد، از آوردن آنها براى امضا خوددارى شود. بدین‌ترتیب، این برنامه ترک شد. ولى در عین حال، بعضى از افراد، باز هم گاهگاهى عکس شهدا را مى‌آوردند و امام با اشتیاق امضا مى‌فرمودند. . در سایه آفتاب؛ ص 163.