

امام کلاً برنامه زندگیشان وفق نمیداد با آقایانی که در زمان ایشان زندگی میکردند، یعنی احیاناً تمام آقایان در آن زمان مسجد میرفتند، پیشنماز بودند، محرم و صفر میرفتند، روضهخوانی میکردند، ماه رمضان میرفتند روضهخوانی بالاخره از این جور برنامهها داشتند؛ اما امام اینطور نبودند، فقط خودشان بودند و خودشان، تنها کاری هم که میکردند، مطالعه بود و اهمیّت این کار را در عمل به ما نشان میدادند. ما هیچوقت ندیدیم که ایشان پیشنماز باشند، البته اگر وقت نماز کسی میرفت و پشت سر ایشان میایستاد که میایستاد، حالا چرا این جور نبود؟ برای اینکه بیشتر وقتشان را گذاشته بودند روی مطالعه. یادم هست ما شاید ده پانزده سال تمام تابستانها که تعطیل میشدیم – به جهت آنکه کوچک بودیم و هوای قم هم گرم بود – برای اینکه گرما ما را اذیت نکند و در ضمن خودشان هم آسایشی داشته باشند برای کار و مطالعه – تمام تابستانها، ایام سه ماهه تعطیلی – ما را یا به «درکه» و یا به «محلات» و از این جور جاها میبردند. در این مدت یک بار نشد که ما ببینیم ایشان یک جا بروند میهمانی و یا یک روز بروند خیابان. در گاراژ به اصطلاح پیاده که میشدند و به منزلی وارد میشدند، صبح این طرف حیاط فرش میانداختند و مشغول کار بودند تا آفتاب میآمد جلویشان و دیگر موقعی میرسید که با آمدن آفتاب وقت وضو و نماز و ناهار و استراحت بود. عصر دوباره آن طرف حیاط باز همان فرش را میانداختند و مشغول کار بودند. و بدین گونه عملاً به ما نشان میدادند که تا چه حد باید کار و کوشش کنیم. . زهرا مصطفوی – پا به پای آفتاب (جدید)، ج 1، ص 195.