شب آخر سکونت امام در نوفل لوشاتو همه دوستان و اطرافیان را جمع کردند و بعد از نماز مغرب و عشا، براى آنها سخنرانى نمودند. دقیقا مثل شب عاشورا و دقیقا مثل اتمام حجت حضرت ابى عبدالله‌ با اصحاب و یاران. امام همه را جمع کرده و فرمودند: «ان‌شاالله‌ قصد بازگشت به ایران را داریم. من از مردم و از دوستان مى‌خواهم کسى با من به ایران نیاید. نمى‌دانم در هواپیما چه خواهد گذشت. احتمال دارد که هواپیما را بزنند. بنابراین من از شما مى‌خواهم کسى با من نیاید. بگذارید من تنها بروم که اگر هواپیما را زدند، من تنها شهید بشوم. من به خاطرم هست که اشک در چشمان همه حلقه زده بود و بعضى‌ها آرام آرام مى‌گریستند. بالاخره بعد از صحبتهاى فراوان افرادى که آنجا بودند فریاد زدند: یعنى شما مى‌خواهید ما را از این مسافرت باز دارید و اگر فیض شهادتى هست ما از آن محروم بمانیم؟ امام در پاسخ فرمودند: «نه من شما را منع نمى‌کنم ولى به شما مى‌گویم که ممکن است اتفاقات پیش‌بینى نشده‌اى رخ بدهد. ممکن است در بدو ورودمان به ایران همه ما را بگیرند و قتل عام بکنند. ممکن است در آسمان ایران هواپیما را با موشک بزنند». . محلاتى، فضل‌الله‌؛ اطلاعات؛ 12/11/60.