

به بیماری عصبی سختی دچار شده بودم و به همین منظور به خارج از کشور برای مداوا رفتم. معالجه این بیماری مدتها طول کشید. تقریباً به تمامی پزشکان مجرب داخل و حتی چندین پزشک در خارج از کشور مراجعه کرده بودم، لیکن از نزد همه آنها ناامید بازگشتم. حتی میان دوستان شایع شد، فلانی علاجپذیر نمیباشد و برای جانشینی وی در ژاندارمری باید فکری کرد. اعضای خانوادهام نیز کم کم مأیوس شده بودند و خلاصه امید برای درمانم بسیار پایین بود. خدمت امام رسیده سلامی عرض کرده و گفتم: «دکترها مرا جواب کردهاند و این به معنی آن است که از نظر طبی من علاج ناپذیرم. از شما خواهشی دارم و آن اینکه برایم دعا کنید، دعا کنید که ان شاء الله بهبودی یابم و بتوانم به خدمتگزاری ادامه دهم.» اما دعا کردند و خدا را شاهد میگیرم که از آن پس رفته رفته حال من بهتر شد. ـ حجةالاسلام و المسلمین آشتیانی - پاسدار اسلامی - ش 93 - ص 30.