اوایل زندگیمان هفته اول یا ماه اول، یادم نیست، به من گفتند: «من به کار تو کارى ندارم به هر صورت که میل دارى لباس بخر و بپوش. اما آنچه از تو مى‌خواهم این است که واجبات را انجام بدهى و محرمات را ترک بکنى؛ یعنى گناه نکنى». به مستحبات خیلى کارى نداشتند، به کارهاى من کارى نداشتند، هر طورى که دوست داشتم زندگى مى‌کردم. به رفت و آمد با دوستانم کارى نداشتند و اینکه چه وقت بروم چه وقت برگردم، ایشان به درس و تحصیل مشغول بودند و من هم سرم به کار خودم بود. . ثقفى، خدیجه (همسر امام)؛ ندا؛ ش 12، ص 15.