یک بار خانم مى‌گفتند: یک شب بعد از نماز، آقا نشسته بودند و من هم در خدمتشان بودم. فاطمه خانم (خدمتکار منزل) چاى آورد و جلوى ما گذاشت. خدمتکار دیگر منزل هم در گوشه اتاق مشغول کار بود. به آقا عرض کردم این فاطمه خانم خیلى خدمتکار خوبى است. آقا فرمودند: «غیبت نکنید». عرض کردم: آقا من که غیبت نکردم، گفتم ایشان خوب هستند. آقا فرمودند: «همین که شما مى‌گویید این خوب است، چون او (خدمتکار دیگر) مى‌شنود به نظر مى‌آید که شما مى‌خواهى بگویى این خوب نیست و این غیبت است». . ثقفى، على؛ پیک ارشاد؛ ص 25.