

آقا سخنرانى عصر عاشورا را کردند و آمدند خانه. آن شب صداى همهمه و تنفس مأمورین در خانه پیچیده بود. آنها لگد زدند به در خانه. ما همه در حیاط خوابیده بودیم. آقا رفتند و گفتند لگد نزنید آمدم. آقا عبا و قبایشان را پوشیدند و آنها در را شکستند و ریختند داخل خانه و ایشان را بردند. دو سه روزى در یک منزل مسکونى بازداشت بودند و بعد ایشان را به زندان قصر منتقل کردند. ده - دوازده روزى در زندان قصر بودند اما نمیگذاشتند براى ایشان غذا ببریم. ظاهراً میرفتند ایشان را نصیحت میکردند. آقا، کتاب دعا و لباس خواسته بودند، برایشان دادیم. بعد ایشان را بردند عشرت آباد و دو ماه آنجا بودند. نمیگذاشتند هیچکس پیش ایشان برود و فقط اجازه غذا دادند. ما هم آمدیم تهران منزل خانم جانم و ناهار به ناهار برایشان غذا میدادیم. بعد از دو ماه آزاد شدند. ایشان را بردند داودیه منزل حاج عباس آقا نجاتى. من روز اول با دخترانم آنجا رفتم. ما بیشتر ماندیم و اتاق یکدفعه خلوت شد و همه رفتند. به ایشان گفتم اینجا خیلى سخت است؟ انگشتش را مالید پشت گردنش، پوست نازکى با انگشت لوله شد و آمد پائین، من هیچى نگفتم ولى خیلى ناراحت شدم. . خدیجه ثقفى (همسر امام) – ندا - ش 12 - ص 15