وقتی آیت‌الله بروجردی پذیرفتند که (بعد از مرخصی از بیمارستان در تهران) به طور‌ موقت به قم بیایند، پس از گذراندن دوران بیمارستان وارد قم شدند و با نهایت احترام‌ مورد استقبال قرار گرفتند. دو سه ماه که گذشت روزی امام به من فرمودند: «شنیده‌ام آیت‌الله بروجردی تصمیم دارند از قم بروند. شما این موضوع را تحقیق‌ کنید، اگر ایشان قم را ترک کنند برگرداندن ایشان مشکل است». در آن زمان آقای بروجردی عصرها درس خارج فقه می‌دادند. پس از درس‌ خدمتشان عرض کردم: شنیده‌ام تصمیم مراجعت دارید، آیا واقعیت دارد؟ فرمودند:‌ شاید. پرسیدم: چرا؟ گفتند: در تهران عده‌ای به من وعده دادند که در قم به من کمک‌ کنند تا بتوانم سر و سامانی به اوضاع بدهم، اما تاکنون خبری از آنها نشده است. امام قبلاً به من گفته بودند اگر آیت‌الله بروجردی مسائل مالی را بهانه کردند، به‌ ایشان بگویید آقایان اهل علمی که از شما دعوت کرده‌اند، نظرشان استفادۀ مالی از‌ شما نبوده است، بلکه به خاطر استفادۀ علمی بوده است؛ لذا اگر تا ده سال در قم‌ شهریه ندهید، نقصی بر شما نیست و چنین انتظاری هم از شما نمی‌رود. اصرار امام در مقیم کردن آقای بروجردی در قم روی این جهت بود که می‌فرمودند‌ قم از جهت علمی ناقص است و جبران آن به بودن ایشان خواهد بود؛ لذا یک روز به‌ من فرمودند: «حیف قم، که آیت‌الله بروجردی در آن نیستند. کاش وضعی پیش می‌آمد که ایشان‌ به قم می‌آمدند». لذا امام بیشترین کوشش را برای آمدن آیت‌الله بروجردی به قم کردند و بعد که‌ موفق شدند، در ترویج مقام علمی ایشان بسیار کوشیدند.