من شب اولى که وارد شدم به «نوفل لوشاتو» از اینکه براى خدمت به رهبر کبیر انقلاب انتخاب شده‌ام ذوق بسیار داشتم و خواب به چشمم نمى‌آمد. هرکس دیگر هم که جاى من بود همین حالت را داشت. ولى بعد از نماز صبح احساس کردم که شاید چند لحظه‌اى به خواب رفته‌ام. یکباره صداى استکان و نعلبکى و این چیزها از طرف آشپزخانه به گوشم خورد. پریدم توى آشپزخانه که ببینم چه کسى دارد این کار را انجام مى‌دهد. دیدم که سماور مى‌جوشد. چاى دم شده روى سماور هست. سینى استکان و نعلبکى دست امام است و داشتند قورى را از روى سماور برمى‌داشتند و توى سینى مى‌گذاشتند که ببرند داخل. عرض کردم: حاج آقا چرا شما زحمت مى‌کشید؟ اجازه بدهید، من هستم. گفتند: «نه، من خواستم کمکى به خانم کرده باشم». وقتى سماور را بردند تو اتاق و اسباب سماور گذاشته شد، خیلى جالب بود که خود امام نشستند کنار سماور و بچه‌هاى آقاى اشراقى (رحمه‌الله‌ علیه) و بچه‌هاى حاج احمدآقا آمدند دور سفره نشستند و خود ایشان چاى را مى‌ریختند. . حدیده‌چى، مرضیه؛ اطلاعات؛ 13/12/64.