وقتی آیت‌الله بروجردی فوت کردند، امام بسیار ناراحت شدند اما نه تنها در تشییع‌ جنازۀ مرحوم بروجردی شرکت نکردند، بلکه مجلس ترحیمی هم برای ایشان برگزار‌ نکردند. عده‌ای از آقایان و شاگردان از ایشان علت این کار را پرسیدند و در ضمن به‌ امام اصرار می‌کردند که حتماً مجلس ختمی را ترتیب دهد. اما ایشان تنها یک جمله‌ فرمودند: «من فکر می‌کنم که شاید آمدن من به تشییع جنازه و مجلس فاتحه باعث‌ تشتت در صف طلبه‌ها شود. ممکن است عده‌ای هم به دنبال من بیایند، و من همین‌ اندازه پراکندگی را هم نمی‌خواهم. نمی خواهم تشتتی باشد. باید آقایان همه در یک‌ صف واحد باشند.» یکی از فضلا به امام گفت: شاید از نیامدن شما با تشییع جنازه و‌ برگزار نکردن مجلس ختمی برای ایشان، اینطور استنباط شود که شما با آقای بروجردی‌ مخالفید. امام فرمودند: «به جدم قسم هنوز کسی را سراغ ندارم که مانند من، آیت‌الله‌ بروجردی را دوست داشته باشد. ولی به خاطر اینکه مبادا سر سوزنی اختلاف، انتزاع‌ شود، من شرکت نمی‌کنم.» بالاخره بعضی از آقایان گفتند: در ضمن، این امکان هم‌ وجود دارد که مردم فکر کنند که شما موافق برگزاری مجالس ترحیم و عزاداری برای‌ آیت‌الله بروجردی نیستید؛ و همین امر هم ممکن است باعث تشتت و اختلاف بشود.‌ امام فرمودند: «حال که ممکن است این معنا انتزاع شود و بگویند این‌جور، مانعی‌ ندارد.» به این ترتیب، آقایان طلبه‌ها و فضلا دور هم جمع شدند و به مناسبت رحلت‌ مرحوم آیت‌الله بروجردی از طرف امام مجلس برگزار کردند. آقای فلسفی هم برای‌ موعظه به منبر رفت. قبل از اینکه آقای فلسفی به منبر برود، امام به ایشان فرمودند:‌ «اسم مرا در منبر نیاور.» اما آقای فلسفی گفت: شما وظیفه‌ای دارید، من هم وظیفه‌ای‌ دارم. و به این ترتیب، بر روی منبر از ایشان تجلیل بسیار کرد.