یک روز بعد از ظهر حدود هفت الى هشت موشک به اطراف جماران اصابت کرد. خدمت امام رفتم و عرض کردم: اگر یک مرتبه یکى از موشکهاى ما به کاخ صدام بخورد و صدام طورى بشود ما چقدر خوشحال مى‌شدیم، اگر موشکى به نزدیکیهاى اینجا جماران بخورد و سقف اینجا پایین بیاید و شما یک طورى بشوید چه؟ امام در پاسخ گفتند: «والله‌ قسم، من بین خودم و آن سپاهى که در سه راه بیت است هیچ امتیاز و فرقى قائل نیستم. والله‌ قسم، اگر من کشته شوم یا او کشته شود براى من فرقى نمى‌کند». من گفتم: ما که مى‌دانیم شما اینگونه هستید، اما براى مردم فرق مى‌کند. امام فرمودند: «نه، مردم باید بدانند اگر من در یک جایى بروم که بمب، پاسداران اطراف منزل مرا بکشد و مرا نکشد، من دیگر به درد رهبرى این مردم نخواهم خورد. من زمانى مى‌توانم به مردم خدمت کنم که زندگیم مثل زندگى مردم باشد. اگر مردم یا این پاسداران یا کسانى که در این محل هستند یک طوریشان بشود، بگذارید به من هم بشود تا مردم بفهمند همه در کنار هم هستیم». گفتم: پس تا کى مى‌خواهید اینجا بنشینید؟ به پیشانى مبارکشان اشاره کردند و فرمودند: «تا زمانى که (ترکش) موشک به اینجا بخورد». . خمینى، احمد؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 1، ص 113.