بعد از رحلت آیت‌الله بروجردی امام به اتفاق اعضای خانواده‌شان تابستانها به‌ امامزاده قاسم تهران می‌آمدند. در همان زمان مرحوم آیت‌الله سیدعبدالهادی شیرازی‌ در امر مرجعیت بر آیت‌الله حکیم پیشی گرفت متأسفانه چند ماه بعد رحلت کردند. لذا‌ از قم چند نفر از علما نزد امام آمدند و فشار آوردند که فاتحه بگذارند، ولی ایشان‌ می‌گفتند نه مجلس فاتحه می‌گذارم و نه در فاتحه شرکت می‌کنم زیرا این نوع کارها در‌ عالم طلبگی به معنای طرح مسأله مرجعیت است و امام نمی‌خواستند خودشان را‌ مطرح بکنند. به یاد دارم مرحوم آقای اشراقی (داماد امام) هم آمد و بار دیگر همین‌ موضوع را به اطلاع امام رساند و گفت فضلای قم مرا فرستاده‌اند خدمت شما که این‌ کار را بکنید ولی امام قبول نکردند و نهایتاً در اثر فشار زیاد طلاب و مردم ناچار شدند‌ رساله بدهند.