یک روز، پاکروان رئیس سازمان امنیت از تهران به دیدن امام آمده بود. او خیال داشت با تهدید یا تطمیع امام را از راهى که برگزیده بودند، برگرداند. هر چه اصرار کرد که ملاقاتى در خلوت داشته باشد، آقا نپذیرفتند. بالاخره پاکروان قبول کرد که عده کمی ‌‌باشند. امام فرمودند که در این اتاق کم باشند، ولى در اتاق مجاور همه باشند. در آن اتاق عده طلبه‌ها و حاضران آن قدر زیاد بود که جا براى عبور پاکروان هم نبود. بالاخره با زحمت زیاد ایشان، خود را به اتاق امام رساند و حتى یک نفر از طلبه‌ها براى احترام گذاشتن به پاکروان از جاى خود بلند نشد. تمام حرفهاى او و امام شنیده می‌‌شد. به محض ورود پاکروان، امام فرمودند: «من براى خدا از اسلام دفاع می‌‌کنم. » و پس از آن، آقا چند دقیقه‌اى با شدت صحبت کردند، بالاخره پاکروان با سرى آویخته و نومید از خانه رفت. پس از رفتن او امام فرمودند: «ما باید محکم باشیم و براى خدا قدم برداریم و به احدى الحسنیین نایل شویم. » . حجة‌الاسلام والمسلمین على اكبر مسعودى - پا به پاى آفتاب - ج 4- ص 149