هرگز آن اوایل حضورم در بحث خارج امام از یادم نمی‌رود. در آن زمان بر اثر‌ تشویق و ترغیب امام، بحث معاملات درسهای ایشان را به عنوان قواعد فقهیه‌ می‌نوشتم. یک روز بعد از درس، در بین راه خانه و مسجد به ایشان عرض کردم: من‌ یک مقدار از بحثهای شما را نوشته‌ام اجازه می‌فرمایید خدمتتان بیاورم؟ فرمودند: «بله»‌ و خیلی از این کار من استقبال کردند. در آن موقع من خیلی تعجب کردم که چطور امام‌ با وجود آن همه کار و گرفتاری نوشتۀ مرا قبول کردند. در حقیقت ایشان با این برخورد‌ مرا تشویق کرده بودند. بالاخره نوشته را خدمت امام تقدیم کردم. هفت یا هشت روز بعد، ایشان توسط‌ آقایی نوشتۀ مرا به من بازگرداند. به رساله من دو صفحه پیوست شده بود که در آنها‌ دربارۀ نوشته من مطالبی نوشته شده بود. جریان به این صورت بود که امام نوشته مرا با‌ دقت مطالعه کرده و اشکالاتی را که در آن بیان شده بود، دقیقاً بحث کرده بودند. این برخورد برای من بسیار خوشحال کننده بود. چرا که حکایت از شدت تواضع‌ ایشان به یک طلبۀ تازه درس خارج رفته داشت. از اینکه امام این همه به منِ نو آموز‌ عنایت داشتند، بسیار خوشحال بودم ایشان، هم مباحث نوشته شده را گرفتند و هم‌ مطالعه فرمودند و هم دو صفحه اشکالاتش را نوشتند و تشویق کردند که ما اشکال‌ کرده بودیم. فرمودند: «از اینکه اشکال نموده‌اید تقدیر می‌شود».