پیاده‌ روی و قدم زدن امام مشهور است. بارها گفته‌اند و نوشته‌اند. بنده هم اطلاع داشتم که امام هیچ‌گاه قدم زدن و پیاده روی را ترک نکرده‌اند. در ایام جوانی با دوستان خود اغلب روزها به باغهای اطراف قم می‌‌رفتند و ضمن تفریح سالم مباحثه هم می‌‌کردند. بیشتر روزها تا بعد ازظهر در بیرون بوده‌اند و از هوای آزاد و فضای باز استفاده می‌‌کردند. قسمتی از اینها مربوط به ایام خفقان عهد رضاخانی و قسمتی هم خواست خود آنها بوده است که مانند فلاسفه مشّایی قصد داشتند در حال گردش و تفریح و در فضای باز درس بخوانند و مباحثه کنند، یا صرفاً قدم بزنند و پیاده روی کنند. در قم می‌‌شنیدم که می‌‌گفتند آقای حاج آقا روح‌الله هر صبح زود بعد از نماز صبح و خواندن تعقیبات تا طلوع آفتاب در باغ جنب خانه‌شان یا در زمین پشت باغ مشغول قدم زدن است. خانه امام در قم واقع در محلۀ یخچال قاضی، و آخرین خانه بود. بعد از خانه، باغ انار و انجیر و بعد از آن زمین هموار بود. ما آن را دیده بودیم. می‌‌گفتند امام با اجازه صاحب باغ در تابستان و زمستان صبحها در این باغ و آن زمین هموار تا طلوع آفتاب مشغول قدم زدن است. هنگامی که امام دچار ناراحتی قلب شدند و ایشان را از قم به تهران آوردند و در بیمارستان قلب بستری کردند، روزنامه‌‌ها نوشتند روزی امام از پنجره نگاه به زمین پر برف بیرون بیمارستان کرده، و گفتند اگر دکتر اجازه می‌‌داد می‌‌خواستم قدری روی این برفها راه بروم! اصرار امام به قدم زدن و پیاده‌ روی در هر حال را اطلاع داشتم که همیشه صبحها و عصرها حداقل نیم ساعت آن را معمول می‌‌دارند، و در همان حال هم روزنامه یا مجله می‌‌خوانند یا نامه‌‌ها را مطالعه می‌‌کنند و بیکار نبودند، ولی وقتی در سال 1347 به نجف اشرف رفتم و خدمت امام رسیدم دیدم حیاط خانه ایشان تقریباً بیست متر مربع بیشتر نیست. پیش خود گفتم امام در این حیاط کوچک با دیوارهای بلندی که دارد آن هم در هوای گرم نجف چطور می‌‌تواند قدم بزند؟ این فکری بود که درست نمی‌توانستم جوابی برای آن بیابم، تا این که روزی خانم دباغ نمایندۀ مجلس شورای اسلامی که مدتی را افتخاراً در خانه امام خدمت کرده بود، ضمن نطق پیش از دستور خود گفت: امام هیچ‌گاه قدم زدن را ترک نکرده‌اند، حتی در نجف اشرف که حیاط خانه‌شان بسیار کوچک بود، از پشت‌بام برای قدم زدن استفاده می‌‌کردند! تردیدم برطرف شد زیرا می‌‌دانستم که پشت‌بامهای نجف با دیوار بلند محدود است، به‌طوری که شخص ایستاده دیده نمی‌شود. همین نیز باعث شده بود که امام صبح و عصر هر روز قدم زدن معمول خود را از حیاط کوچک منزل اجاره‌ای‌شان به پشت بام منتقل کنند. . حجة‌الاسلام والمسلمین علی دوانی – امام خمینی در آئینۀ خاطره‌ها – ص 55.