بچه که بودیم بعدازظهرها بازى مى‌کردیم و خواب ایشان را به هم مى‌زدیم. به هر حال مشغول استراحت بودند، تنها کارى که مى‌کردند یکى از ماها را صدا مى‌کردند. همین که صدا مى‌کردند؛ یعنى اینکه دیگر خیلى شورش را درآوردید، خیلى زیاد اذیت کردید. و باز بارها مى‌شنیدم که مى‌گفتند: «امروز عصر من نخوابیدم. بچه‌ها امروز نگذاشتند من بخوابم». این را به صورت تعریف براى مادرم نقل مى‌کردند. نه اینکه با ما دعوا کنند که چرا اذیت کردید. چرا سروصدا کردید. . همان‌جا.