

امام در نجف میفرمودند هیچکس حق ندارد از اینجا تلفن زیادی بکند. البته تلفن داخل نجف را اجازه میدادند، اما به کربلا یا جای دیگر نمیتوانستیم تلفن بزنیم. زیرا آن را تحریم کرده بودند. حتی به حاج احمد آقا فرموده بودند که حق نداری به تهران یا جای دیگر تلفن بکنی. ولی اگر در مسیر انقلاب تلفن میشد مثلاً میخواستیم خبری از ایران بگیریم یا اعلامیهای را منتشر کنیم اجازه میدادند. یکبار که حاج احمد آقا تلفنهایی کرده بود و احتمال میداد امام راضی نباشند، ناچار شد از جایی پول بگیرد و برای چند تلفن شخصی به آقای رضوانی که مسوول کارهای مالی امام بود بدهد. و3. حجةالاسلام والمسلمین ناصری - سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی – ج 4، ص 133.