من از نزدیکان امام بودم، کسی بودم که واسطه می‌‌شدم بین این سازمان منافقین و بین امام که اینها موفق بشوند، ساعتها با امام و روزها با امام ملاقات کردم من سمپات این سازمان بودم. من ساعتها با امام صحبت می‌‌کردم که بلکه بتوانم یک جمله از امام در یک اعلامیه بگیرم که به دفاع از سازمان و یا یکی از افراد این سازمان باشد. در یک جلسه خاطرم هست که من بعد از یک ساعت و نیم صبحت گریه‌ام گرفت و شاید پنج دقیقه گریستم و نتوانستم حرف بزنم بلکه بتوانم حمایت امام از این سازمان و از راه آنها و شیوه کار آنها کسب بکنم. خود من سمپات این سازمان شدم و حتی بالاتر از سمپات، رابطه ارگانیک با این سازمان داشتم، چهار الی پنج سال در این رابطه کوشیدیم تا به نفع این سازمان پیش امام یک کلمه تأیید بگیرم نتوانستم. آیت‌الله زنجانی نتوانستند. مرحوم مطهری پیغام داد که از این جوانها حمایت کنید نتوانست. آقای منتظری نامه دادند و نامه را مرحوم احمد رضایی گرفت و در کفشش جاسازی کرد و آورد خدمت امام، تأثیر نگذاشت. چطور می‌‌توانیم بپذیریم که چهار نفر اطرافی که امام هیچ اختیاری به آنها نداده بتوانند آنطور در ایشان تأثیر بگذارند که مسایل عینی و واقعی جامعه به ایشان نرسد و آنچه که اطرافیان القاء می‌‌کنند به ایشان برسد! چطور می‌‌تواند اینطور باشد. یک تجربه عینی واقعی است که خود من دارم، بپرسید از خود آنها، اینطور نبود که امام به من اعتماد نداشته باشد خیر، نمی‌خواهم از خودم تعریف کنم، ولی این را من به چشم خودم دیدم و باورم هست نه تنها من، بسیاری از بزرگان که می‌‌توانستند اطرافی امام باشند. نافذ در امام باشند، نزدیک امام باشند، مشاور امام باشند، سالها کوشیدند که به ایشان فشار بیاورند، تحمیل بکنند، همین حجت الاسلام هاشمی رفسنجانی در جریان نامه‌ای که به امام نوشته بود و خواسته بود که از اینها حمایت بکنید و نامه که توسط آقای عزت الله سحابی به خارج می‌‌رفت تا به امام برساند و در همین رابطه عزت الله سحابی در فرودگاه بازداشت شد. این همه جریانات می‌‌خواستند به این مرد فشار بیاورند ولی امام چیزی را که اعتقاد داشت و باور داشت محال بود که کسی علیه آن بتواند درش نفوذ بکند و از ایشان کلمه‌ای را بگیرد. . حجة‌الاسلام والمسلمین دعایی – روزنامه جمهوری اسلامی – 16 / 4 / 59.