

در عراق وقتی مسأله ازدواج من پیش آمد، وضع مالیم خوب نبود و ارتباطم با ایران به درستی برقرار نبود. در این مورد به آقای رضوانی گفتم: «اگر میتوانید از امام برای من پانصد دینار (معادل ده هزار تومان) قرض بگیرید.» ایشان مطلب را به آقا رساند امام گفتند: «پانصد دینار دو ماهه به او قرض بدهید و سر ماه پول را از او بگیرید.» من پول را گرفتم و مقدمات ازدواج را فراهم کردم. نزدیک دو ماه شده بود که آقای رضوانی پیام آورد که آقا میگویند: «به فلانی بگو که دو ماهش دارد تمام میشود. پول ندارم، باید قرضش را بدهد.» واقعاً برای ما عجیب بود که اگر هر کس دیگر به جای امام بود و شخصی مثل ما آن کارها را برایش انجام داده بود، او هر چه هم که بود، خیلی کارها برایش انجام میداد، اما امام میخواستند هم اخلاص ما حفظ شود و هم اخلاص خودشان، لذا من سر دو ماه ناچار شدم قرض امام را پس بدهم. ـ حجةالاسلام والمسلمین محمدرضا ناصری - پا به پای آفتاب - ج 4 - ص 264.