یکی از ابعادی که امام در نجف مطرح کردند و برای نجف تازگی داشت، انتقاد‌ در فقه بود. معمولاً در نجف شخصیتها ارزش عمده‌ای را داشتند؛ یعنی اول مسألۀ شخصیت مطرح بود و بعد نوبت می‌رسیدبه ادلّه، ولی امام این سد را شکستند.‌ بسیاری از فضلا تعجب می‌کردند که امام سخن آنها را به دقت گوش می‌دهند و جواب‌ می‌دهند. در صورتی که در بعضی از درسهایی که ما حضور پیدا می‌کردیم هیچ‌کس‌ حق سوال نداشت در آنها، به بهانه اینکه وقت درس، مشترک و مال همه است، کسی‌ نمی‌توانست ایراد و اشکالی را مطرح بکند، یعنی آزاد اندیشی خفه می‌‌شد.