امام در جواب عقب نمى‌مانند؛ یعنى شما چند شبانه‌روز بنشینید فکر کنید یک کلامى را به ایشان بگویید، چنان بلدند رد کنند که انسان تعجب مى‌کند که این به خاطر آن منطق حضرت امام است که دارند. مثلا یک وقتى مرا به چین دعوت کرده بودند. روزى در محضرشان این خبر را همین طور ضمن صحبت گفتم که مى‌خواهم بروم چین؛ دعوت رسمى دارم از جمعیت زنان چین. ایشان چیزى نگفتند. فقط یک دفعه سرشان را بالا کردند و گفتند: «چین مى‌خواهى بروى؟» خندیدم و گفتم: «حالا تا ببینم.» احساس کردم که یعنى نه؟ ولى خوب حرف نزدند. دفعه بعد که رفتم خدمتشان به من گفتند: «پاشو بیا جلو»، من رفتم جلو و در گوش من گفتند: «چین نرو» گفتم: «چشم». بعد گذشت تا بار دیگر که رفتم خدمتشان. گفتم: چطور در گوش من گفتید؟ گفتند: «پس مى‌خواستى به کف پایت بگویم؟» گفتم: نه، منظورم این بود که در خلوت. گفتند: «خوب من تو را از جمع بیرون کشیدم در خلوت به تو گفتم». . مصطفوى، زهرا؛ پابه‌پاى آفتاب (چاپ جدید)؛ ج 1، ص 181.