یک بار با تعدادى زیادى از دانش‌آموزان و همکلاسى‌هایمان به قصد زیارت امام به جماران رفتیم. اما متاسفانه متوجه شدیم که امام ملاقات ندارند. بچه‌ها سروصداى زیادى مى‌کردند که مى‌خواهند امام را زیارت کنند. به‌طورى که برادران پاسدار از دست ما کلافه شده بودند، چون نمى‌توانستند ما را کنترل کنند. در همین حال مرحوم اشراقى در حالیکه مى‌خندیدند بیرون آمدند و به برادران پاسدار گفتند که وقتى امام علت سروصدا را پرسیده و شنیده‌اند که عده‌اى از دانش‌آموزان مى‌خواهند ایشان را ببینند، گفتند: «آنها را اذیت نکنید و بگذارید داخل شوند». ما باورمان نمى‌شد و از شدت خوشحالى اشک مى‌ریختیم. همه آنهایى که آنجا بودند متعجب ما را نگاه مى‌کردند. رفتیم داخل حسینیه. امام آمدند و خانم امام هم آمدند. بچه‌ها وقتى امام را دیدند، شروع به گریه کردند. . صالحین روستا؛ ش 3، آذر 61.