

یک مرتبه آشپزمان مریض بود. سه الی چهار روز بستری بود. امام وقتی آمدند از دم پنجره رد بشوند، من از اتاق بیرون آمدم و گفتم: «آقا جون کاری دارید؟» میگفتند: «آمدم حال کبری خانم را بپرسم.» میگفتم: «کبری خوابه.» میگفتند: «بیدارش نکنید، ببریدش پیش طبیب. شما ملاحظهاش بکن، شما بهش برس.» میگفتم: «چشم» من باورم نمیشد که به خدمتکارشان این قدر عزت بگذارند و این قدر ملاحظه یک خدمتکار را بکنند. . ربابه بافقی – همان، ص 22.