سال 68 از طریق آیت‌الله یوسف صانعی موفق به شرفیابی به محضر امام جهت دستبوسی شدم. پشت دیوار حیاط کوچک منزل امام با شوق و شعف فراوان در صف ایستاده بودم و قدم به قدم به آرزوی دیرینه‌ام نزدیک می‌شدم. کسانی که موفق به دستبوسی امام شده بودند اشک شوق از چشمانشان جاری بود. به یکی از دوستان که گریه می‌کرد، گفتم: زیارت امام که گریه ندارد. ایشان در جوابم گفتند: ابهت این مرد بزرگ انسان را از خود بی‌خود می‌کند. دست خودم نیست، نمی‌توانم جلوی اشکهایم را بگیرم. آرام آرام به در حیاط رسیدم و خودم را به زور جلوتر کشیدم تا جمال نورانی ایشان را ببینم. تا چشمم به سیمای منور ایشان افتاد ناگهان حالم منقلب شد و بی‌اختیار اشک در چشمانم حلقه بست. آهسته اشکهایم را پاک کردم تا دیگران متوجه گریه من نشوند. اما همه مثل من در حال گریه بودند. امام روی پله ایوان منزلشان جلوس فرموده و دستشان را روی نرده کنار پله‌ها نگه داشته بودند. تمام وجودم متوجه امام بود. بهترین و لذت‌بخش‌ترین لحظات زندگیم را پشت سر می‌گذاشتم احساس می‌کردم که در محضر رسول‌الله(ص) هستم. نوبت به من که رسید، دست آن عزیز مهربان را که بسیار لطیف و گرم بود در دست گرفتم و حریصانه بر سر و صورت خود مالیدم و بوسیدم و بوییدم. در آن لحظات که به تندی می‌گذشت انگار کسی در گوشم گفت: «فلانی تو که دچار بیماری سینوزیت مزمن هستی و بسیار درد می‌کشی و دکترها هم نتوانسته‌اند معالجه‌ات کنند، حالا وقتش است که شفای خود را بگیری». پیشانی و صورتم را روی دست آن حضرت کشیدم و گفتم: خدایا تو را قسم می‌دهم به بزرگواری و احترام این سید اولاد پیغمبر(ص) مرا شفا بده. بعد از آن قضیه بحمدالله و به برکت و کرامت آن بنده مخلص خداوند و محبوب خلق، از همان لحظه ناراحتی سینوزیت بنده به کلی برطرف شد و پس از دیدار ایشان کوچکترین اثری از بیماری دوباره مشاهده نگردید و نوبت عمل جراحی که از دکتر گرفته بودم فراموش شد. ـ شهید قاسمعلی كبیری - روزنامه سلام - 15 / 8 / 73.