

موقعی که مسایل در شورای انقلاب مطرح میشد، و اطلاعات خامی داشتیم، در همان حدود به امام هم که گاهی خدمتشان میرفتیم گزارش میدادیم. روز آخر یعنی روز چهارشنبه، که مشخص شده بود ساعت چهار صبح آن روز برنامه دارند، و بناست هواپیماها به تهران آمده و بمباران کنند از جمله منزل امام را، ما فکر کردیم که خدمت امام برویم و مسأله را روشن بگوییم، و از ایشان تقاضا کنیم که آن شب را منزلشان نباشند. گرچه میدانستیم که ایشان این طور تقاضاها را نمیپذیرند، چون قبلاً در آن روزهای اولی که از پاریس آمده بودند خیلی از این شایعات دربارۀ مدرسه علوی بوده و همین تقاضاها شده بود، ولی ایشان هیچ موقع قبول نمیکردند. من و آقای خامنهای رفتیم خدمتشان و جریان را مشروح گفتیم. ایشان برخلاف جلسات معمولی که نمیخندیدند، و خیلی جدی همیشه برخورد میکردند، آن روز خیلی متبسم و خندان، جلسه را مقداری زیادی با شوخی هم برگزار کردند. یعنی مطمئن بودند که قضیه، قضیهای نمیتواند باشد، اول فرمودند: «قابل باور نیست، توی این مردم نمیشود کودتا کرد. این کودتاچیها بالاخره باید از آسمان به زمین بیایند، پس توی این مردم چه جوری میخواهند زندگی کنند؟ این آقایی که میگویند در خارج باید بنشیند وافور بکشد، کی راضی میشود که بیاید به ایران و اینجا کشته شود؟» و از این چیزها... به هر حال وقتی جزییات را گفتیم قبول فرمودند که چیزی هست. گفتند: «خوب با این آمادگی که به ما دادید دیگر دلیلی ندارد از خانه بیرون رویم، و اینها به اینجاها نمیرسند.» و دعا کردند که خداوند این جوانان و این افرادی را که در جریان هستند توفیق بدهد. . حجةالاسلام والمسلمین هاشمی رفسنجانی – روزنامه اطلاعات – 23 / 4 / 54.