

یکی از دوستانی که در کنار امام و در بیت ایشان خدمت میکرد برای ما تعریف میکرد که شبی به دلیل اینکه از اعضای دفتر کسی نبود من توفیق یافتم که شب را تا صبح در خدمت ایشان باشم. نیمههای شب بود که دیدم امام برای نماز شب بیدار شدند و من از پشت در صدای گریههای بلند امام را میشنیدم. بعد از مدتی که نماز امام تمام شد احساس کردم با کسی دارند صحبت میکنند. تعجب کردم چون هیچکس جز امام در اتاق ایشان نبود. گوش خود را به در اتاق امام که بسته بود چسباندم و درست دقت کردم تا ببینم امام چه میگویند. متوجه شدم که امام دو بار با حالت تواضعی میفرمودند: «حالا شما میفرمایید من تکلیفم چیست و چه باید بکنم؟» این جملات را که شنیدم با عجله خود را به پشت پنجرهای که بر اطاق امام دید داشت رساندم، اما هر چه سعی کردم که به داخل اطاق نگاه کنم انگار کسی گردن مرا به گونهای خشک کرده بود که نمیتوانستم صورتم را به طرف پنجره و اتاق حرکت بدهم هرچه سعی کردم بیفایده بود به محل خودم برگشتم. صبح که شد قضیه نیمه شب را خدمت امام عرض کردم. ایشان فرمودند: «اگر اینجا میمانید حق تفحص و جستجو در این گونه چیزها را ندارید.» بعدها یکی دیگر از دوستان بیت نیز میگفت نیمه شبی که در کنار اطاق امام بوده و امام مشغول تهجد بوده است نور بسیار درخشانی را دیده که از بیرون به پنجره اطاق امام در حال تابیدن است و او هر چه سعی کرده که از پنجره داخل اطاق امام را ببیند نتوانسته است چیزی را ببیند. ـ حجةالاسلام و المسلمین انصاری كرمانی - مصاحبه مولف - 5 / 5 / 81.